Η δύναμη της εικόνας

 

  Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε χρησιμοποιήσει στο λόγο μας ή ακούσει τη φράση "μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις"? Κι όμως, τουλάχιστον προσωπικά μιλώντας, δε βλέπω κάτι το προφανές στη δήλωση αυτή. Μπορώ με βεβαιότητα να πω πως "μία νότα ίσον χίλιες λέξεις" ή "ένα άγγιγμα ίσον χίλιες λέξεις" ή ακόμη και "μία λέξη ίσον χίλιες λέξεις". Νομίζω πως χρειάζεται μια πιο σκεπτικιστική και αναλυτική προσέγγιση της έννοιας της εικόνας, για να ανακαλύψει κανείς αν όντως μια εικόνα αφηγείται στο θεατή της μια ιστορία χιλίων λέξεων, καθώς και πως το πετυχαίνει αυτό. Κι επειδή η εικόνα είναι έννοια ευρεία και ασαφής, αποφάσισα σε αυτήν την αναζήτηση να ερευνήσω το βασικό και πιο εύγλωττο (μιας και μιλάμε για λέξεις) φορέα της εικόνας, τη(ν) (τέχνη της) φωτογραφία(ς).

Σε φόντο χακί - Μέρος 2ο

   Έχει μια περίεργη μυρωδιά το καραβόπανο της παραλλαγής. Ούτε καλή ούτε άσχημη. Ουδέτερη και χαρακτηριστική. Κι όσες φορές κι αν την πλύνεις, κι ό,τι μαλακτικό (!?) κι βάλεις, είναι πάντα κάπου εκεί, ανάμεσα στη λεβάντα και το χαμομήλι. Μια τέτοια ουδετερότητα είναι κι ο ίδιος ο στρατός. Μπορεί να περάσεις άσχημα, μπορεί να περάσεις φανταστικά, μπορεί να είσαι στην αυλή του σπιτιού σου, μπορεί να κλείσεις και 3μηνο μακριά απ'αυτό. Σε κάθε περίπτωση, είναι απλώς μία θητεία.

Σε φόντο χακί - Μέρος 1ο

   Έχω ένα μεγάλο χρωστούμενο εδώ και καιρό. Να γράψω για τις εντυπώσεις μου από το νταμάρι των νεανικών ψυχών, τον Ελληνικό Στρατό. Το απέφευγα επιμελώς, αλλά για χάρη ενός φίλου που σύντομα ετοιμάζεται κι αυτός "να γίνει άντρας" φορώντας την παραλλαγή, είπα να ξεχρεώσω. 
   Ο στρατός είχε για μένα δυο πλευρές, τις οποίες αποδίδω ούτως ή άλλως στα περισσότερα πλαίσια που βρίσκομαι. Την πρακτική και την πνευματική/συναισθηματική του. Η πρώτη είναι αυτή που βιώνουμε εκεί έξω, ενώ η δεύτερη αυτή που κατασκευάζουμε εδώ μέσα. Είναι περιττό να αναφέρω ποια βαραίνει περισσότερο. Ωστόσο, λέω να ξεκινήσω από τα εύκολα και να σας μιλήσω σήμερα για ζητήματα απτά, για θέματα που κάθε ένας συνάντησε και θα συναντήσει στη θητεία του. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτός ο ένας είμαι εγώ. Πάμε, λοιπόν. 

Ένα τείχος κάπως διαφορετικό

   Από τότε που άρχισα να ταξιδεύω ανέπτυξα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις πόλεις που είχαν μια γοητεία... συγκρουσιακή. Πόλεις στις οποίες δύο ή και περισσότερες αντίρροπες "ιδεολογικά" δυνάμεις έδωσαν κάποτε "μάχη" για την επικράτησή τους σε αυτές. Οι λέξεις "ιδεολογικά" και "μάχη" δεν είναι τυχαία σε εισαγωγικά. Χρησιμοποιούνται στη περίπτωση αυτή ενέχοντας πολλές σημασίες. Η ιδεολογία ως αίτιο διαφοροποίησης και σύγκρουσης μπορεί να αναφέρεται σε αρκετά πεδία.

Για τον Τάκη

   Περίπου 13,5 εκατοστά...τόσο θα μάκραιναν τα γένια μου αν δεν τα ξύριζα ποτέ από τότε που έχω να γράψω σ'αυτό το τετράδιο. Βέβαια, στο μεσοδιάστημα αυτά ξυρίστηκαν πολλάκις, κάτι που αποτελεί μια άλλη ιστορία, η οποία ίσως να αναλυθεί σύντομα. Πάει καιρός, λοιπόν. Δε ξέρω αν αξίζει να ψάξω δικαιολογίες στο χακί φόντο των προηγούμενων μηνών ή στο πέλαγο σύγχυσης και αβεβαιότητας των πιο πρόσφατων. Δε θα το κάνω. Δε ξέρω ούτε γιατί σήμερα είναι η μέρα που παρακινήθηκα να υπερβώ την ελαφρά βολικότητα μιας ξεχασμένης ασχολίας. Ίσως τα ταξίδια στο παρελθόν να είναι πιο προσιτά όταν γίνονται μαζεμένα.